هفته نامه

صاحب اثــــــــر محله ای بود ، محله برو بیا در گذشت

sooedi — Mon, 02 Nov 2009 12:45:18 GMT

رسام از زبان بیرنگ

مسعود رسَّام، تهیه کننده برخی از مشهورترین

و پربیینده ترین مجموعه هایی تلویزیونی در ایران

، همچون «محله برو بیا»، «محله بهداشت»

، «همسران» و «خانه سبز» بعد از

ظهر يكشنبه در تهران و پس از مدتها

ابتلا به بیماری سرطان درگذشت.

وی هنگام مرگ ۵۲ سال داشت.

آخرین فعالیت هنری مسعود رسام، کارگردانی مجموعه تلویزیونی «غیر محرمانه» بود که سال گذشته از تلویزیون پخش شد.

مسعود رسام متولد تهران و فارغ التحصيل كارگردانی از دانشكده صدا و سيما بود.

بسیاری از مشهورترین مجموعه های تلویزونی مسعود رسام با همکاری با بیژن بیرنگ، دیگر تهیه کننده و کارگردان تلویزیونی ساخته شده بود. بیژن بیرنگ در گفتوگویی با رادیو فردا از همکاریش با رسام، تغییراتی که در برنامه سازی تلوزیون ایجاد کردند و دوستی که تا آخرین لحظات پابرجا بود می گوید.

* همکاری شما با آقای رسام از چه سالی آغاز شد و چه اتفاقی باعث آشنایی شما شد؟

بیژن بیرنگ : من با آقای رسام از سال ۱۳۶۱ در راهروهای شبکه یک صدا و سیما آشنا شدم. این آشنایی بعدها تبدیل به همکاری شد که این همکاری با « محله برو بیا و بهداشت » آغاز شد.

* این همکاری به چه صورت بود؟

ما در چند زمینه با هم اشتراک کاری داشتیم. هر دویمان تهیه کننده بودیم. یک بخش از کارهایمان هم کارگردانی بود که در آن با هم همکار شدیم. بخشی از کارمان تبلیغات بود که با هم شرکت مشترک تبلیغاتی داشتیم و در این زمینه با هم همکاری می کردیم. در ایده پردازیها با همدیگر همفکری می کردیم. درآن زمان من بیشتر می نوشتم و با هم تلاش می کردیم که ایده هایمان را بپرورانیم تا بهتر آن را تلویزیونی یا سینمایی کنیم. اینها کارهایی بود که به اتفاق هم انجام میدادیم. توی صحنه هم با هم هماهنگی لازم را داشتیم و در مورد بازیها و دکوپاژ هم با هم هماهنگ بودیم.

«رنگ روح زندگی سبزه، فقط سبز...» بخش کوتاهی از سریال خانه سبز که پس از درگذشت خسرو شکیبایی بر وب سایت گروهی یوتیوب قرار گرفت.

* آقای بیرنگ اتفاقی که در کارهای مشترک شما با آقای رسام دیده می شود این بود که فصل جدیدی از سریال سازی در ایران با کارهای تولیدی شما آغاز شد. این سبک به گونه ای بود که اگر چه لوکیشن های پرخرجی نداشت اما وجود داستان های جذاب و نزدیک به زندگی مردم با اتفاقات تلخ و شیرینش آنها را مورد توجه قرار می داد. نمونه این کارها را می شود در سریال های خانه سبز و همسران به خوبی مشاهده کرد. چطور به این سبک از کار رسیدید؟ رسیدن به این سبک تحت تاثیر تفکر هر دوی شما بود؟ سهم آقای رسام در این میان چقدر بود؟

الان به نظر من صحبت کردن در مورد سهم آقای رسام، شاید در شرایط امروز، چندان مناسب نباشد. گاهی می شود که با جوانانی با من تماس میگیرند و میگویند ما با سریالهای شما بزرگ شدیم. اینجاست که شاید بشود سهم بزرگی به آقای رسام داد. من با این حرفها به یاد میآورم که ما پیر شدهایم. اگر حمل بر خودستایی نشود باید بگویم من و آقای رسام جزو کسانی بودیم که یک جوری تاریخچه تلویزیون را در خودمان داریم. از شروع کار تلویزیون تا لحظه ای که الان در آن قرار داریم حضور داشتیم. شرایطی که گاها به راحتی امروز نبود.

ما در شرایط پس از جنگ و انقلاب با هم بودیم. یادمان رفته بود که در حالی که ما سرمان را پایین انداخته بودیم و داشتیم کار می کردیم، چند نسل دارند با این آثار بزرگ می شوند. می توانیم در مورد آقای رسام بگویم که چند نسل با کارهای آقای رسام بزرگ شدند.

* در آن زمان که شما در تلویزیون فعالیت می کردید علیرغم همه محدودیت هایی که وجود داشت سعی کردید که کارهایی را تولید و اجرا کنید که مقداری فراتر از محدودیت ها بود...

همیشه باید به یاد داشته باشیم که آدمهایی که شروع کننده ی کاری هستند بالطبع باید هزینه های آن را هم بپردازند. شاید چیزهایی که امروز به نظر، بسیار ساده و آسان میآید در شرایطی که ما در آن زمان به سر میبردیم کار سختی بود. مثل اینکه بچه های تلویزیون شادی کنند و بخندند. یا اینکه شما امروز موسیقی و تاثیرات آن را در صدا و سیما به خوبی می بینید. ما جزو اولین کسانی بودیم که موسیقی را وارد دنیای کودکان و برنامه سازی کردیم. شاید جزو اولین کسانی بودیم که کلیپ ساختیم. شاید جزو اولین کسانی بودیم که زن را به شکلی که امروز در تلویزیون نشان داده می شود به نمایش گذاشتیم. زن را وارد صحنه های کمیک کردیم تا بتواند با مرد در صحنه همکاری کند و حضور داشته باشد. و توانستیم ارتباط واقعی بین زن و مرد را نشان دهیم. همه اینها هزینه هایی داشت که من و آقای رسام با همدیگر آن را پرداختیم.

* چه هزینه هایی؟ ممکن است توضیح دهید؟

هزینه های این نوآوری ها، گاه کنار گذاشتن کار بود. گاه این بود که این سبک و سیاق مورد قبول واقع نمی شد. تولید محله برو بیا در زمان خودش جنجال ایجاد کرد. شاید ما چندین سال بعد نتوانستیم کار کنیم. برای اینکه آن پخش آن سبک و سیاق به اعتقاد تلویزیون دچار مشکل بود.

* چرا این همکاری ریشه دار از سال ۱۳۸۰ ادامه نیافت؟ و ترجیح دادید که دیگر مستقل کار کنید؟

راستش دلم نمی خواهد در مورد اینکه چرا همکاری ما در سال ۱۳۸۰ ادامه نداشت توضیح بدهم. جوابش را باید از آدم هایی شنید که باعث این عدم همکاری شدند. والله ما همیشه آرزوی همکاری را هم را داشتیم

* به اعتقاد شما ویژگی کار مسعود رسام چه بود؟

به نظر من آقای رسام بسیار انسان باهوشی بود بسیار صادق و منضبط بود. در جاهایی از کار بسیار سختگیر بود. کمتر سعی می کرد صدمه ای به کسی بزند.

* پس از اینکه از شما جدا شد چطور بود؟

ما هیچگاه از همدیگر جدا نشدیم. همیشه دو دوست بودیم که با هم ارتباط داشتیم. کارهای مشترک دیگری به جز کار فیلمسازی با هم انجام می دادیم. در زمینه های اقتصادی با هم همکاری داشتیم. به خصوص در چند سال اخیر که ایشان بیمار بود به عنوان یک دوست نمی توانستم از ایشان دور بمانم و به هر حال در کنار هم بودیم. حتی در آخرین لحظاتی که از میانمان سفر کرد و رفت.

به روایت زندگی:

متولد ۱۳۳۶ در تهران، دانشةموخته کارگردانی از دانگاه صددا و سیما بود.
کار خود را در تلویزیون از سال ۱۳۵۸ آغاز کررد.
در میان آثار او چنین عنوان هایی به چشم می خورد:
غيرمحرمانه، مادر، بزرگ مرد کوچک، سريال مرواريد سرخ، دريايي ها، سيندرلا، تولدي ديگر، دنياي شيرين دريا، نوعي ديگر، دلبندم، همسران، علي و غول جنگل، چاق و لاغر، دو مرغابی در مه، ماموريت، خانه سبز، در خانه، هاچين و واچين، از نو بسازيم، محله بهداشت، محله برو بيا، برده رقصان، کيف، شازده کوچول و ...

روح اش شاد

یاد و خاطره اش گرامی باد

يك داستان عجيب

sooedi — Tue, 27 Oct 2009 15:30:18 GMT

يك داستان عجيب لطفا آن را تا انتها بخوانيد

اتومبيل مردي كه به تنهايي سفر مي كرد در نزديكي صومعه ای خراب شد.

مرد به سمت صومعه حركت كرد و به رئيس صومعه گفت :

«ماشين من خراب شده. آيا مي توانم شب را اينجا بمانم؟ »

رئيس صومعه بلافاصله او را به صومعه دعوت كرد.

شب به او شام دادند و حتي ماشين او را تعمير كردند.

شب هنگام وقتي مرد مي خواست بخوابد صداي عجيبي شنيد

صداي كه تا قبل از آن هرگز نشنيده بود ..

صبح فردا از راهبان صومعه پرسيد كه صداي ديشب چه بوده

اما آنها به وي گفتند :« ما نمي توانيم اين را به تو بگوييم .

چون تو يك راهب نيستي»

مرد با نا اميدي از آنها تشكر كرد و آنجا را ترك كرد.

چند سال بعد ماشين همان مرد بازهم در مقابل همان صومعه خراب شد .

راهبان صومعه بازهم وي را به صومعه دعوت كردند ،

از وي پذيرايي كردند و ماشينش را تعمير كردند.

آن شب بازهم او آن صداي مبهوت كننده عجيب را كه چند سال قبل شنيده بود ، شنيد.

صبح فردا پرسيد كه آن صدا چيست اما راهبان بازهم گفتند:

« ما نمي توانيم اين را به تو بگوييم . چون تو يك راهب نيستي»

اين بار مرد گفت «بسيار خوب ، بسيار خوب ،

من حاضرم حتي زندگي ام را براي دانستن فدا كنم.

اگر تنها راهي كه من مي توانم پاسخ اين سوال را

بدانم اين است كه راهب باشم ، من حاضرم .

بگوئيد چگونه مي توانم راهب بشوم؟»

راهبان پاسخ دادند « تو بايد به تمام نقاط كره

زمين سفر كني و به ما بگويي چه تعدادي برگ گياه روي

زمين وجود دارد و همینطور باید تعداد دقيق سنگ هاي

روي زمين را به ما بگويي. وقتي توانستي پاسخ اين

دو سوال را بدهي تو يك راهب خواهي شد.»

مرد تصميمش را گرفته بود..... او رفت و

45 سال بعد برگشت و در صومعه را زد.

مرد گفت :‌« من به تمام نقاط كرده زمين سفر كردم و

عمر خودم را وقف كاري كه از من خواسته بوديد كردم .

تعداد برگ هاي گياه دنيا 371,145,236, 284,232 عدد است.

و 231,281,219, 999,129,382 سنگ روي زمين وجود دارد»

راهبان پاسخ دادند :« تبريك مي گوييم . پاسخ هاي تو كاملا صحيح است .

اكنون تو يك راهب هستي . ما اكنون مي توانيم منبع آن صدا را به تو نشان بدهيم.»

رئيس راهب هاي صومعه مرد را به سمت يك در چوبي راهنمايي كرد

و به مرد گفت : «صدا از پشت آن در بود»

مرد دستگيره در را چرخاند ولي در قفل بود . مرد گفت :

« ممكن است كليد اين در را به من بدهيد؟»

راهب ها كليد را به او دادند و او در را باز كرد.

پشت در چوبي يك در سنگي بود . مرد درخواست كرد تا كليد در سنگي را هم به او بدهند.

راهب ها كليد را به او دادند و او در سنگي را هم باز كرد.

پشت در سنگي هم دري از ياقوت سرخ قرار داشت.. او بازهم درخواست كليد كرد .

پشت آن در نيز در ديگري از جنس ياقوت كبود قرار داشت.

و همينطور پشت هر دري در ديگر از جنس زمرد سبز ،

نقره ، ياقوت زرد و لعل بنفش قرار داشت.

در نهايت رئيس راهب ها گفت:« اين كليد آخرين در است » .

مرد كه از در هاي بي پايان خلاص شده بود قدري تسلي يافت....

او قفل در را باز كرد. دستگيره را چرخاند و در را باز كرد .

وقتي پشت در را ديد و متوجه شد كه منبع صدا چه بوده است متحير شد.

چيزي كه او ديد واقعا شگفت انگيز و باور نكردني بود.

.

.

.

.

.

...

........اما من نمي توانم بگويم او چه چيزي پشت در ديد ، چون شما راهب نيستيد .

کلیپی از اجرای نامجو و گلشیفته در میلان

sooedi — Tue, 27 Oct 2009 14:14:42 GMT

دانلود کلیپ ۷ دقیقه ای از اجرای اخیر محسن نامجو و گلشیفته فراهانی در میلان٬ (دو کیفیت)

اجزای قطعه "همش دلم میگیره..."

3gp / 7.3 mb	wmv / 31 mb
دانلود	دانلود

تصویر اعجاب انگیزی که فقط یکبار در سال می توان مشاهده کرد .

sooedi — Thu, 22 Oct 2009 13:16:59 GMT

این تصویر یک صخره در برمه است.این عکس فقط در یک روز خاص از سال میتواند گرفته شود.

در این روز اشعه خورشید با زاویه خاصی بر این صخره می تابد

چیزی متوجه شدید؟دوباره نگاه کنید

اگر هنوز اعجاز این تصویر را درک نکرده اید تصویر را بچرخانید

عکس : ایرج نوذری و دخترانش

sooedi — Thu, 22 Oct 2009 13:01:06 GMT

بنام خالق زیبایی ها

به قول سهراب سپهری «بزرگ بود و از اهالی امروز» آری او بزرگ بود و گویا با تمام افق‌های باز نسبت داشت، صدایش ماندگار می‌ماند در گوش ما كه روزی و روزگاری یاد گرفتیم كه بخندیم. او خنده را برایمان به ارمغان می‌آورد. برای ملتی كه سال‌های غبارآلود تلاش برای تغییر رژیم از طاغوت به انقلاب اسلامی و سالیان جنگ تحمیلی رمقی برایش نگذاشته بود كه بر لبانش خنده بروید. او ملتی را دوست داشت، كه دوست داشتن برتر از عشق است. در سال‌هایی كه غم و درد، قلب مردمان ایران را تنگ در آغوش گرفته بود، مردی یك تنه، شادی و لبخند را میهمان آنان می‌كرد و ما اینك در دومین سالگرد او یادش را گرامی می‌داریم. صحبت از «منوچهر نوذری» است، مردی كه چهره‌اش و صدایش در یادها به یادگار مانده و خواهد ماند. روزهای بی‌او بودن به گواهی تاریخ و زمان دو ساله شد، دومین سالگرد منوچهر نوذری و نیز فرا رسیدن شب یلدا، بهانه‌ای بود تا یلدای امسال را در كنار خانواده ایرج نوذری باشیم تا با صدای پسر و ذكر خاطرات از زبان او خاطرات منوچهر خان نوذری را زنده كنیم. پسری كه از پدر آموخت عشق را، وفاداری و مردم‌داری را. در این شب‌نشینی، خاطرات نوذری پدر را مرور كردیم در مراسم شب یلدا. از تفال زدن‌ها به لسان‌الغیب حافظ شیرازی و تلاش برای انجام این مراسم سنتی. به واقع كه یلدای خانواده‌ نوذری بوی پدر می‌دهد. یادش را گرامی می‌داریم نه با چشمی به اشك نشسته، بل با لبی خندان كه او چنین می‌خواست و بیش از نیم قرن برای باز كردن لب‌ها به خنده تلاش كرد. یادش را گرامی می‌داریم با به یاد آوردن هنرش كه مسئولانه بود و صادقانه و امید آنكه روحش در الطاف و رحمات خداوندی آرام باشد و آسوده، چنان كه آرامش و آسایش را برای ملتش آرزو داشت. آنچه پیش روی شما قرار دارد، گپ و گفتی است با ایرج نوذری كه در مكتب پدرش آنچه را كه باید می‌آموخت، آموخت و حقا كه پسر خلف اوست، او آموخته، هنرش را تقدیم به مردم كشورش نماید و همواره در پیشگاه آنان با ادبی در خور خاندان نوذری ظاهر می‌شود، او آموخته كه پر تلاش باشد و فعال و در خدمت به مردمان این دیار از هیچ كوششی فروگذار نكند، او نیز هنرمند است مثل پدر، اگر چه كه رسیدن به جایگاه پدر دست نیافتنی است و هرچند خط و سبكی جدا دارد، ولی آموخته كه:
گرچه وصالش نه به كوشش دهند
هر قدر ای دل كه توانی بكوش

پیش از این‌كه پرسش‌هایمان را از او آغاز كنیم می‌گوید:
«گذشته برایم خیلی پررنگ است، با خاطرات گذشته زندگی می‌كنم هر چند بشر با خاطرات، زنده است اما این امر برای من از شدت بیشتری برخوردار بوده تا حدی كه زمان حال را برایم كمرنگ می‌كند و این تا حدی خطرناك است… شاید اگر در زمان حال خانواد‌ه‌ای نداشتم دو سال پیش با بابا رفته بودم»

با این حساب در گذشته خیلی باید به شما خوش گذشته باشد... نوذری: البته گذشته سختی هم داشتیم، تا این حد كه دوبار زندگیمان را جمع كرده و به خارج از كشور رفتیم، اما همان لحظات شیرین چه كم،‌ چه زیاد برایم بسیار ارزشمند است. از این‌رو تنها و تنها چیزی كه مرا می‌ترساند آلزایمر است یعنی قشنگترین بخش زندگی را كه خاطره است از دست خواهی داد. من با آن خاطرات زیبا زندگی می‌كنم.

‌ پس به همین دلیل است كه به آدم‌های گذشته تا این حد احترام می‌گذارید؟ نوذری: احترام تنها كاری است كه ما می‌توانیم برای آدم‌های قدیمی قائل باشیم، مگر می‌شود حسین كلانی و حسن روشن را فراموش كرد؟!

فكر نمی‌كنید این ارتباط قوی كه میان ایرج نوذری و گذشته برقرار است و با گذشته زندگی می‌كند، به این دلیل باشد كه در دوران كودكی كمتر مشكلات و سختی‌ها را احساس می‌كردید؟
نوذری: اتفاقا یكی از مشكلات و شاید معضلات من این است كه همیشه چندین سال جلوتر از سنم حركت كردم و فهمیدم، برای همین مشكلات را كاملا حس می‌كردم. این ویژگی در كنار چند نكته مثبت، نكات منفی هم بسیار دارد، از جمله این‌كه به دلیل درك مشكلات، زودتر می‌سوزی.

پدرتان چقدر در تشكیل خاطرات گذشته و زندگی امروز شما نقش داشته؟
نوذری: بخش اعظم و شاید تمام زندگیم نقش اوست. در وهله اول تصمیم اساسی زندگی علمی ما چهار نوه فامیل (كه من بودم و خواهرم، نازنین كه سه سال از من كوچكتر است و دو فرزند عمه‌ مهری یعنی مادلی و بی‌بی‌) را پدر به همراه خواهرش مهر‌انگیزگرفتند، تا جایی كه ما را به مدرسه رازی كه گران‌قیمت‌ترین مدرسه آن زمان شاید حتی در دنیا به حساب می‌آمد فرستادند، مدرسه‌ای كه «ژنرال دوگل» افتتاحش كرد. در آنجا به ما زبان فرانسه می‌آموختند، در آن دوره كمتر كسی حتی زبان انگلیسی فرا‌ می‌گرفت و این‌گونه بود كه تنها چهار نوه فامیل، زبان فرانسوی را كامل آموختیم. هرچند به همت پدرم من از سه سالگی با این زبان آشنا شده‌ بودم.

این زحمات در شما كه به ثمر نشت در دختر و پسر عمه و خواهرتان چطور؟
نوذری: خواهرم دكتری زبان اسپانیایی دارد و تاكنون 9 كتاب ترجمه كرده كه اكثر این كتب مستقیما از زبان اسپانیایی ترجمه شده كه بسیار هم سروصدا به راه انداخت، حتما می‌دانید اكثر كارهای ماركز و دیگر آثار اسپانیایی پیش از این به زبان انگلیسی ترجمه می‌شد. دخترعمه‌ام در خارج ژورنالیسم بین‌الملل خواند و پسرعمه‌ام هم در شوروی دكتری نفت گرفت،‌ ضمن این‌كه قهرمان تكواندو هم هست. به هر حال در مقابل زحمات زیادی كه برای این چهارنوه فامیل كشیده شد، قدرشناسی هم صورت گرفت كه در این میان بی‌سواد‌شان منم!

از نظر خودتان چه خصلتی از پدر به شما منتقل شده است؟‌
نوذری: پدرم یا بهتر است بگویم منوچهر نوذری (كه بی‌غرض‌تر باشد چون پدر، پدر است و احترامش واجب)، می‌گویم نوذری تا به عنوان یك غریبه از او صحبت كنم، نه پسرش. منوچهر نوذری یك خیرخواه به تمام معنا بود. ویژگی‌های خوب او به قدری زیاد است كه فكر نمی‌كنم تمام آنها را بتوانم به زبان بیاورم، اما به هر حال سعی خود را می‌كنم، پدر برای چندین جوان محتاج، عروسی گرفت،‌ چند عروسی تمام و كمال بدون این‌كه كسی بداند. شاید گفتن این واقعیت روی قشنگی نداشته باشد اما حالا كه او نیست می‌گویم تا همه بدانیم دلیل ماندگاری منوچهر نوذری، هنر یكتا و یگانه‌اش از یك‌سو و از طرف دیگر انسانیت و مردمی بودنش بود، او این ویژگی را از مادرش به ارث برده بود، به یاد دارم مادربزرگم همیشه با آن دستپخت عالی و بی‌مثالش دیگ بزرگی غذا می‌پخت و بین فقرا و نیازمندان تقسیم می‌كرد. امروز من احساس می‌كنم این وظیفه به عهده من است، اگر می‌خواهم او و پدر از من راضی باشند باید راهشان را ادامه دهم، حال چه اندازه در ادای وظیفه موفق بودم چیزی است كه خودم نمی‌توانم و نباید نظر بدهم. اما شاید بارزترین خصلتی كه از پدر به من رسیده، ‌بی‌خوابی اوست، شاید در شبانه‌روز، دو تا سه ساعت می‌خوابید و امروز من نیز هم...

پسر كو ندارد نشان از پدر، در خصوص شما صادق است، اما چرا هیچ‌وقت در وادی هنر پدر گام برنداشتید؟‌
نوذری: من دوست نداشتم اتفاقی كه برای پسر آمیتا باچان افتاد، برای من هم بیفتد، برای همین از همان روز اول شاخه هنری‌ام را از پدرم جدا كردم تا هیچ‌گاه با او مقایسه نشوم، آبیشك‌باچان از همان ابتدا مدام با پدرش قیاس می‌شد؛ هرچند برای من و مطمئنا برای ‌آبیشك افتخار است كه با پدرمان مقایسه شویم، ولی معتقدم اگر من با منوچهر نوذری مقایسه شوم بی‌احترامی می‌شود به او، از این‌رو در عین حال ‌كه همه چیزم را از او دارم و پند گرفتم از هنرش، اما خط و سبكم را از او جدا كردم، به قول معروف خرجمان را سوا كردیم،‌ تا هیچ‌وقت جسارت نكرده باشم . خیلی‌ها از من سوال می‌كنند چرا كار طنز را ادامه ندادم كه در پاسخ می‌گویم؛ «وقتی استاد مطلقش بود، دیگر لوث می‌شد اگر من هم وارد می‌شدم، هر چند اگر الان یك كار خوب طنز پیشنهاد شود به یاد پدر كار می‌كنم ولی خیلی باید دقیق و درست انجام شود.»

استاد نوذری در منزل و در كنار خانواده هم طناز بود؟
نوذری: طنازی در ذات پدر وجود داشت به طوری كه حاضرجوابی و بداهه‌گویی‌هایش شهره فامیل بود. این اواخر عده‌ای فكر می‌كردند كمی حالات عصبی دارد كه به دلیل بیماری اش بود، اما حتی در روزهای آخر بستری شدنش در بیمارستان هم همواره طنازی می‌كرد، یادم می‌آید یك روز كه دكتر اتابك (دكتر پدر) می‌خواست به دلیل جلوگیری از زخم بستر، پشت پدر را با دستگاه ماساژ بدهد، پدر كه خیلی ضعیف شده بود فریاد ضعیفی زد و به دكتر گفت: «آره، آره پیست موتورسواریه، گاز بده، موتورسواری كن…» دكتر اتابك تا دقایقی دستگاه را رها كرد، دلش را گرفته بود و می‌خندید.

ما می‌دانیم پدر غیر از هنرنمایی در تلویزیون، رادیو و سینما، هنرهای دیگری هم داشته كه دوست داریم به طور كامل از زبان ایرجش بشنویم...
نوذری: این مرد در اقیانوس هنر قرار داشت، یك دانشگاه كامل بود، در سال 1972 میلادی(1351 شمسی) فیلمی ساخت در مصر كه چندین بار به نمایش درآمد ولی به دلیل روابط تیره ایران و مصر درآن دوره، فیلم هیچ‌گاه در ایران پخش نشد. یكی دیگر از هنرهای منوچهر نوذری، فعالیت ایشان در زمینه موسیقی بود كه شاید كمتر كسی از آن خبر داشت. ضمن این‌كه او یك لابراتور كامل و مجهز بود و برای یك فیلم همه‌كاره خودش بود. دلم می‌خواهد اینجا از طریق مجله شما دردلی كنم، چندی پس از فوت بابا مجله تخصصی و معتبر «فیلم» مطلبی به نوشته یك آدم آماتور به چاپ رساند كه اصلا نام نویسنده‌اش را هم به یاد ندارم با این مضمون كه منوچهر نوذری پست‌ترین كارها را از جمله جاروكردن استودیو انجام می‌داد، تا این‌كه هوشنگ لطیف‌پور او را به بخش دوبله برد… منوچهر نوذری اصطلاحی داشت و همیشه تكرار می‌كرد؛ او معتقد بود كسانی در كار موفق هستند كه از جارو كردن بلد باشند تا بالا... نمی‌دانم شاید آن فرد این جمله را اشتباهی متوجه می‌شود، نوذری از رادیو شروع كرد، آن زمان محمود نوذری برادرش صدابردار و فیلمبردار درجه یك تلویزیون بود، آقای لطیف‌پور هم دوست پدر به حساب می‌آمد، روزی او و دیگر دوستان به این نتیجه رسیدند كه صدای منوچهر و استعدادش در این زمینه خیلی به درد كار دوبله می‌خورد و این‌گونه به بخش دوبله اضافه می‌شود، او هرگز جایی را جارو نزده، نه این‌كه بگویم این كار ایرادی دارد… من متاسفم برای دوستانی كه چنین مطالبی چاپ می‌كنند، امیدوارم سوء‌تفاهم بوده باشد و هنوز هم منتظر عذرخواهی بابت این سوء تفاهم هستم. ضمن این‌كه من سال‌ها برای این مجله بدون هیچ‌گونه چشم‌داشتی مطالب سینمای هند را ترجمه می‌كردم هیچ‌گاه از آنان انتظار چنین رفتاری را نداشتم.

می‌خواهیم در لحظات باقیمانده این نشست‌ شنونده باشیم و شما گوینده، از پدرو خاطراتتان و شب یلدا‌های گذشته برایمان بگویید...
نوذری: تمام افتخارات من این است كه در دانشگاهی این‌چنین، در دانشكده منوچهر نوذری متولد شدم، شما در نظر بگیرید در این چهل و چند سال اگر روزی یك واژه هم از او یاد گرفته باشم، بسیار برایم ارزنده خواهد بود، او هنوز هم دست از این كار برنداشته و مرا تنها نگذاشته، گاها به خوابم می‌‌آید و هنوز هم نگران است، نگران زندگی من، عروسش، نوه‌هایش، دخترش و با این كار باز به من نیرو و انرژی می‌دهد، افتخار می‌كنم فرزند ایشان هستم. خیلی دلم برایش تنگ شده است.
چند می‌گیری گریه كنی ؛ وصیت پدر زمانی‌كه «چند می‌گیری گریه كنی» به پدر پیشنهاد شد، او برایم فیلم‌نامه را تعریف كرد، همان زمان گفتم این كار عجب قصه عجیبی دارد، شما ببینید یك نفر چقدر می‌تواند مورد لطف و عنایت پروردگار قرار بگیرد كه چنین قصه‌ای در زمان مرگ به سراغش بیاید. این كار وصیت‌نامه پدر بود، اوایل كار، بابا پیشنهاد داده بود نقش پسر را كه مخاطب درد دل پدر قرار می‌گیرد را من بازی می‌كنم، اما خب گروه معتقد بودند نقش طوری است كه اگر غریبه باشد بهتر درمی‌آید. اما وقتی كار پخش شد به خصوص پیامی كه بابا آخر فیلم می‌دهد كه «بخند»، همه پشیمان شدند كه چرا من بازی نكردم، اگر این‌گونه می‌شد، یك شاهكار جهانی شكل می‌گرفت، یعنی یك وصیتنامه كامل و واقعی، هرچند الان هم یك فیلم ارزنده و قابل احترام است.

حق پدر
چهل و دو یا چهل و سه روز از فوت بابا گذشته بود كه «چند می‌گیری گریه كنی» در جشنواره پخش شد، كه من به اتفاق یكی از عموهایم، مادر، خانم و خواهر و شوهر خواهرم به جشنواره رفتیم، پس از دیدن فیلم به حالت سكته افتاده بودم، در آن شرایط از من خواسته شد به جای پدر صحبت كنم، در كنار تمام این لحظات تلخ، واكنش مردم خیلی جالب بود، مضمون فیلم، طنز تلخی بود در شرایطی كه نوذری نبود، این برایشان دردناك بود، هم از این بابت گریه می‌كردند و هم به خاطر من كه در آن شرایط فیلم را می‌دیدم، با توجه به احساسات و ارتباطی كه با پدر داشتم، در آن جشنواره منوچهر نوذری باید جایزه‌ای دریافت می‌كرد كه متاسفانه برخی هنوز فكر می‌كنند چون فوت می‌كند پس دیگر اشكالی ندارد اگر حقش را ندهند، خیلی دلم شكست. بگذریم... اما دختران من در شرایط خاص دیگری این اثر را دیدند. آقای خاتمی دوست داشت این فیلم را در موزه سینما با خانواده نوذری و دیگر عوامل ببیند، اما چون سركار همین فیلم «عاشق» بودم و لحظاتی از كار ضبط می‌شد كه البته هیچ‌گاه در كار نمی‌بینم! نتوانستم بروم، از این‌رو همسرم، به همراه دخترانم فیلم «چند می‌گیری گریه كنی» را به همراه آقای خاتمی دیدند.

شب‌های یلدا
یادم می‌آید زمانی كه بچه بودیم هر سال یا ما می‌رفتیم منزل یكی از اقوام یا بقیه می‌آمدند منزل پدر و هرسال پدر یك چیز جدید برای غافلگیر كردن بقیه داشت، تفال زدن به دیوان حافظ هم كه جزء لاینفك این شب بود. پدر همواره این بیت شعر را زمزمه می‌كرد:

ز حق توفیق خدمت خواستم دل گفت پنهانی
چه توفیقی از این بهتر كه خلقی را بخندانی

از دوران كودكی همه چیز را به وضوح در خاطر دارم، برای مثال یك روز در سن چهارده سالگی بابا یك نخ سیگار روشن كرد داد دستم و گفت: بكش، با خودم گفتم: می‌دانم این رفتار پدر نكته‌ای دارد، اما چرا این كار را كرد؟ لحظاتی بعد گفت: اگر قراره سیگاری بشی، با خودم بكش،‌ از دست خودم بگیر تا منی كه پدرت هستم برات روشن كرده باشم و گرنه فردا به چیز دیگه‌ای تبدیل می‌شد.
خب نتیجه این كار پدر كاملا روشن است كه من حتی لب به سیگار هم نزدم... یا این‌كه خودش برایم تعریف می‌كرد زمانی‌كه هنوز حرف زدن نمی‌دانستم مرا می‌نشانده و كاملا ادبی با من صحبت می‌كرده، نه این‌كه فقط حرف بزند، با كلماتی چون آن طور كه مستحضر هستید،‌در استیلای و...، همین موضوع باعث سخنوری می‌شود. اگر دقت كرده باشید در هیچ برنامه‌ای با متن یا برگه‌ای كه در آن نوشته باشم حاضر نشدم مگر این‌كه بحث تخصصی باشد كه آن هم ترجیح می‌دهم از قبل روی آن مطالعه كرده باشم و خدا را شكر خیلی كم اتفاق می‌افتد كه تپق بزنم و این به دلیل كار كردن‌های اوست و سوادی كه از همان كودكی در استخوان‌هایم تزریق ‌شد، آن هم توسط پدری كه این‌قدر روشنفكر است.

ادای احترام كوئین وراج كاپور به نوذری
و یا یادم می‌آید زمانی را كه آنتونی‌كوئین به ایران آمده بود و چون بابا به زبان انگلیسی و عربی تسلط كامل داشت، بدون مترجم یك مصاحبه با او انجام داد كه از رادیو پخش شد، یا زمان دیگری كه به دلیل فیلم «عبور از رود گنگ» راج كاپور به ایران آمده بود، فیلم دوبله شده به زبان فارسی را نگاه می‌كند و بعد از تماشای فیلم، می‌خواهد دست بابا را ببوسد كه البته بابا اجازه نمی‌دهد، بعد كه دلیل این كار را می‌پرسد، می‌‌گوید: «تو مرا به مردم ایران معرفی كردی، لحظاتی من در فیلم غرق ‌شدم بدون اینكه احساس كنم این صدای من نیست، حتی برخی اوقات تصور می‌كردم این خودم هستم كه به ایرانی و با زبان فارسی حرف می‌زنم.» یك روز كه بچه بودم، بابا از من پرسید كه دوست دارم چه كاره شوم، از آنجایی كه در روزهای نزدیك به عید نوروز به سر می‌بردیم و نیز، علاقه وافری به بازیگری و موسیقی داشتم، گفتم: «حاجی فیروز، من می‌زنم؛ شما برقص»، چند سال گذشت، تا اینكه در تئاتر «چه خبر» این اتفاق افتاد كه من آهنگ می‌نواختم و پدر می‌خواند، پدر این خاطره را تعریف كرد، بعد همه در عین حال كه دست می‌زدند اشك هم می‌ریختند.

و در پایان...
نوذری: انگیزه ما برای كار، محبت مردم است، هنرمند از مردم است و برای مردم همان‌طور كه منوچهر نوذری بود و همان‌طور كه من سعی می‌كنم باشم...
و در آخر:
روزی كه بیامدی ز مادر عریان بودند همه خندان و تو بودی گریان كاری بكن ای دوست كه وقت رفتن باشند همه گریان و تو باشی خندان این بود چكیده‌ای از شب‌نشینی‌ ما با خانواده‌ای كه عشق منوچهر نوذری بود، ایرج پسرش و دلناز و دلربا نوه‌‌هایش كه همیشه عكس‌شان را همراه داشت و تنها آرزویش دیدن عروسی آنها و خوشبختی‌شان بود. ایرج نوذری این روزها با توجه به مشغله زیاد كاری چه در زمینه موسیقی، بازیگری و ترجمه كتب به شدت تلاش می‌كند تا تحصیلاتش را در مقطع دكتری ادامه دهد، برای او در این زمینه و نیز هنرش آرزوی توفیق و موفقیت داریم.

تصاویر دوران کودکی ستارگان ایرانی

sooedi — Thu, 22 Oct 2009 12:56:18 GMT

پسر ۱۰ ساله ای که جنینش دنیا را تکان داد

sooedi — Wed, 21 Oct 2009 11:17:54 GMT

جنینی که در این عکس دست جراح را در دست خود گرفته جنینی است که دچار بیماری مادرزادی اسپاینا بیفیدا ( spina bifida ) (بیرون زدگی نخاع به علت بسته‌نشدن کانال نخاعی ) بوده است . در صورتی که حاملگی و رشد جنین به همین شکل ادامه می یافت در ماه های آتی احتمال مرگ و یا فلج جنین بسیار بالا بود و برای اولین بار در تاریخ پزشکی قرار شد این جنین در هفته ۲۱ بارداری در داخل رحم مادر توسط جراح تحت عمل قرار گیرد .

نام این کودک ساموئل ( Samuel Armas ) و نام جراح دکتر جوزف برونر ( Dr. Joseph Bruner) است . این عمل در یک مرکز پزشکی دانشگاهی ( Nashville’s Vanderbuilt University Medical Center ) انجام شد.

این عکس بارها در اینترنت انتشار یافت بدون آنکه داستان واقعی آن در جایی ذکر گردد و هر چه انتشار یافت بیشتر به افسانه و تخیلات گویندگان آن ارتباط داشت .

بعد از عمل ، این جنین ( ساموئل فعلی ) دست خود را از داخل رحم خارج کرد و انگشت جراح را در دست گرفت و با قدرت فشرد به شکلی که دکتر برونر در تن خود ارتعاش و مورموری را احساس کرد . در این لحظه عکاس یو.اس.تودی که برای ثبت تاریخ اولین جراحی داخل رحم در محل حاضر بود تصویری را شکار کرد که افکار عمومی جهان را تحت تاثیر قرار داد.

عکاس می گوید من در کناری ایستاده بودم و به رحم مادر نگاه می کردم ناگهان لرزش رحم را دیدم و خواستم از آن عکس بگیرم که ناگهان یک دست از داخل آن خارج شد و دست جراح را فشرد . من عکس خود را گرفته بودم و این داستان آنقدر سریع بود که پرستار پشت سر من فریاد کشید وآی چه اتفاقی افتاده است .

این عکس به سرعت در فاکس نیوز و سراسر جهان ارتباطات انتشار یافت .

هیچکس ، هرگز نخواهد فهمید که این یک اتفاق بود و یا یک تشکر واقعی .

داستـــان تله موش

sooedi — Mon, 28 Sep 2009 14:26:13 GMT

موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست .

مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود

و زنش با خوشحالي مشغول باز كردن بسته بود.

موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت :

« كاش يك غذاي حسابي باشد .»

اما همين كه بسته را باز كردند ، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛

چون صاحب مزرعه يك تله موش خريده بود.

موش با سرعت به مزرعه برگشت تا اين خبر جديد را

به همه ي حيوانات بدهد . او به هركسي كه مي رسيد ،

مي گفت :« توي مزرعه يك تله موش آورده اند صاحب

مزرعه يك تله موش خريده است . . . »!

مرغ با شنيدن اين خبر بال هايش را تكان داد و گفت :

« آقاي موش ، برايت متأسفم . از اين به بعد خيلي بايد مواظب

خودت باشي ، به هر حال من كاري به تله موش ندارم ،

تله موش هم ربطي به من ندارد.»

ميش وقتي خبر تله موش را شنيد ، صداي بلند سرداد و گفت :

«آقاي موش من فقط مي توانم دعايت كنم كه توي تله نيفتي ،

چون خودت خوب مي داني كه تله موش به من ربطي ندارد.

مطمئن باش كه دعاي من پشت و پناه تو خواهد بود.»

موش كه از حيوانات مزرعه انتظار همدردي داشت ،

به سراغ گاو رفت. اما گاو هم با شنيدن خبر ، سري تكان داد و گفت :

« من كه تا حالا نديده ام يك گاوي توي تله موش بيفتد.!» او

اين را گفت و زير لب خنده اي كرد ودوباره مشغول چريد شد.

سرانجام ، موش نااميد از همه جا به سوراخ خودش برگشت

و در اين فكر بود كه اگر روزي در تله موش بيفتد ، چه مي شود؟

در نيمه هاي همان شب ، صداي شديد به هم خوردن چيزي

در خانه پيچيد .. زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و

به سوي انباري رفت تا موش را كه در تله افتاده بود ، ببيند.

او در تاريكي متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا مي كرده ،

موش نبود ، بلكه يك مار خطرناكي بود كه دمش در تله گير كرده بود .

همين كه زن به تله موش نزديك ش ، مار پايش را نيش زد

و صداي جيغ و فريادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه

با شنيدن صداي جيغ از خواب پريد و به طرف صدا رفت

، وقتي زنش را در اين حال ديد او را فوراً به بيمارستان رساند

. بعد از چند روز ، حال وي بهتر شد. اما روزي كه به خانه برگشت ،

هنوز تب داشت . زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بود ،

گفت :« براي تقويت بيمار و قطع شدن تب او

هيچ غذايي مثل سوپ مرغ نيست .»

مرد مزرعه دار كه زنش را خيلي دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت

و ساعتي بعد بوي خوش سوپ مرغ در خانه پيچيد.

اما هرچه صبر كردند ، تب بيمار قطع نشد. بستگان او شب و

روز به خانه آن ها رفت و آمد مي كردند تا جوياي سلامتي او

شوند. براي همين مرد مزرعه دار مجبور شد ،

ميش را هم قرباني كند تا باگوشت آن براي ميهمانان عزيزش غذا بپزد .

روزها مي گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر مي شد .

تا اين كه يك روز صبح ، در حالي كه از درد به خود مي پيچيد ،

از دنيا رفت و خبر مردن او خيلي زود در روستا پيچيد.

افراد زيادي در مراسم خاك سپاري او شركت كردند. بنابراين ،

مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذاي مفصلي

براي ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند.

حالا ، موش به تنهايي در مزرعه مي گرديد و به حيوانان

زبان بسته اي فكر مي كرد كه كاري به كار تله موش نداشتند !

صابر ابر نخستين تجربه‌ي خود را در حوزه كارگرداني تئاتر

sooedi — Mon, 28 Sep 2009 09:43:18 GMT

در اولين تجربه‌ي كارگرداني تئاتر،
صابر ابر«واوها. ويرگول‌ها» را از فردا به تماشاخانه «ايرانشهر» مي‌برد

صابر ابر نخستين تجربه‌ي خود را در حوزه كارگرداني تئاتر با عنوان «واوها. ويرگول‌ها»

از فردا 5 مهرماه در تماشاخانه «ايرانشهر» به صحنه مي‌برد.

به گزارش خبرنگار تئاتر خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين نمايش كه متن

آن توسط محمد منعم نوشته شده و پيش از اين جايزه اكبر رادي جشنواره

تئاتر دانشگاهي را از آن خود ساخته و به شيوه‌ي

كارگاهي و تجربي آماده اجرا شده است.

در اين نمايش كه ساعت 21 و به مدت 80 دقيقه به صحنه مي‌رود ،

بازيگراني چون علي ابدالي، مسعود انتظاري، مرضيه بدرقه، سارا بهرامي،

امير پاكدل، ساناز پوردشتي، الهه خادمي، محسن خوييني‌ها،

ليلي رهنما، آرين ريس‌باف، ميثاق زارع، علي صادقي،

هستي محمايي، سارا مخاوات، بهاره مصدقيان،

مريم مسچيان، ياشار مومن‌زاده، امين ميري و مهدي

وحيدروش به ايفاي نقش مي‌پردازند و

طراحي صحنه و لباس برعهده سحر ابر است.

صابر ابر كه سال گذشته در نمايش «كرگدن» به كارگرداني فرهاد آييش

بازي كرده بود، آماده‌سازي نمايش

«واو‌ها.ويرگول‌ها» را از حدود يك‌سال پيش آغاز كرده است.

او در گفت‌وگو با ايسنا تماشاخانه ايرانشهر را بهترين سالن

براي اجراي اين نمايش دانست و از همراهي‌هاي مجيد جوزاني

-مدير اين تماشاخانه - قدرداني كرد.

همچنين به گفته‌ي وي اين نمايش با بهاي بليط هفت‌هزار تومان

به صحنه مي‌رود اما دانشجويان همه رشته‌ها مي‌توانند

همه‌روزه از بليط نيم‌بها استفاده كنند.

گفتني است: نمايش نامبرده در سالن

شماره دو تماشاخانه ايرانشهر به صحنه مي‌رود.

از همینجا به صابر عزیزم و همه دوستان خسته نباشید میگوییم

طالع

sooedi — Mon, 21 Sep 2009 20:29:20 GMT

طالعم را به چه؟!!

از مرداد وحشي تا ارديبهشت جنگاور

به رام بودن فروردين تا رزق و روزي شهريور

وحال تاتي تاتي تير و تسليم نشدن آبان

به شكار دي و شكار نشدن آذر

به رنگ در آوردن بهمن و رو در روي هم نشستن خرداد

باز ماهي قرمز اسفند كه آخرش مهر را به عدالت كشيده اند

نظاره ميكنم

كه رقم خورده اي بيش نيستم

*******************

تقدیم به یک درد مشترک

بنام لی لی